The Wrath Of The Hellfires

Remember guys waiting for two years to find out why kattappa killed Bahubali? I had to wait for almost 3 years for the conclusion of this series. The wait was painful but now that I have read the final book in the series, it was worth it. 

Vikramaditya Veergatha #4

Devas and Asuras continue planning and plotting to snatch the Veeshada dagger which contains Halahal. Both failed to acquire the dagger in spite of attacking Ujjayani multiple times. The Navratnas are still unaware of their full potential but they are ready to face anyone to protect their city and its citizens. The enemies underestimated the Navratnas under the leadership of Vikramatitya. Will they continue to do so? What happens to the dagger and Halahal? What happens to the feud between Vikramatitya and Kalidasa and Vararuchi? Read this final book in the series to find out. All the questions have been answered.

What I really like about the book.. 
This last book in the series is unputdownable. Just like the previous ones. The language and the way it’s written is beautiful. I felt that the author has achieved mastery in storytelling. I would be disappointed if he doesn’t publish a book every year or two. The chapters are long and thus switching between the narrative is not irritating like previous books in the series. The whole series doesn’t twist the Bharatiya cultural figures in a disrespectful way. I have read so many books on “Indian Mythology” genre where the author did such a criminal act. This series might be the only exception. There is no commentary on discrimination in Bharat or lectures on caste system. There is no pseudo feminism which has also become a common exploit for writers in this genre. There is magic. There is action. There is drama and a hint of love. This is pure fiction that will only entertain you throughout the book and the series. And closures. I am sucker for them. There is closure to every sub plot which I hadn’t expected considering the size of the book. 

What I didn’t like.. 
This is 556 pages book which should have been a bit fatter. There were some sequences in climax which were cut short. The infighting between kingdoms have been sidelined. If you carefully notice, the Navratnas never realized their full potential which is supposed to be the core of the story. Throughout the climax, I was waiting for Vikramatitya to say something like Navratnas Assemble on the lines of Avengers Assemble which would have been high point for a fanboy. 😀

Everything said, I recommend not just this book but the whole series. I am waiting for publishers to release box pack of the series signed by the author. By far, this is the best series I have read in any genre. Beg, borrow, steal. But read this whole series. 

प्रेषित


यावर्षी वाचून आवडलेलं हे दुसरं थरारक पुस्तक. खरं तर ही एक विज्ञानकथा आहे. पण प्रत्येक पानागणिक आपली उत्कंठा वाढवणारे आहे. सदतीस वर्षांपूर्वी ही कथा लिहिली आहे यावर विश्वासच बसत नाही. आपल्या काळाच्या मानाने लेखकाचे विचार व कल्पकता कितीतरी पुढे होती याची जाणीव हे पुस्तक वाचताना होते.एक वैज्ञानिक, प्रिंगल, अवकाशात अजून कुठे जीवसृष्टी आहे का याचा शोध लावतोय. ते सुद्धा लपून छपून मिलिटरीच्या यंत्रणेने. एका अपघातात त्याचा मृत्यू होतो. जवळजवळ चाळीस वर्षानंतर एका युवा जोडप्याला एका शेतात एक मूल सापडते ज्याचे नाव आलोक ठेवले जाते.

लहानपणापासून हा आलोक समवयस्क मूलांपेक्षा जास्त बुद्धीवान असतो. कुटुंबाचा फॅमिली डॉक्टर आणि मुलाचे शिक्षक त्याच्यावर लक्ष ठेवून असतात कारण त्यांना हा मुलगा विशेष आहे हे कळून चुकते. कथानक पुढे सरते तसे हा मुलगा एक परग्रहवासी आहे याचा उलगडा हळूहळू होत जातो. पुढे आलोक काय व कशासाठी करतो हे अत्यंत सुंदर पद्धतीने लिहिले आहे.

सुरूवातीला म्हटल्याप्रमाणे हे पुस्तक उत्कंठा वाढवणारे आहे. एकदा वाचायला सुरुवात केली मग सहज सोडवत नाही. लेखकाने उत्तम प्रकारे विषयाची मांडणी केली आहे. साध्या भाषेचा प्रयोग केल्याने वाचावयास कठीण जात नाही. चुकवू नये असे हे पुस्तक मुद्दामहून वाचा. नक्की आवडेल यात शंका नाही. 

Manat – Book Review

मनात

मानसशास्त्र हा असा विषय आहे ज्याच्यावर एवढी वर्षे दुर्लक्ष होत होते. पण जसजसा काळ बदलला, जीवनशैली बदलली तसे याला महत्त्व मिळत गेले. मला मानसशास्त्राविषयी खूपच ओढ. लोकांच्या नकळत त्यांचे बोलणे, त्यांचे हावभाव यांचे निरीक्षण करत असतो. एवढं असूनही या विषयावर कधी वाचन केले नाही.

मनात हे पुस्तक सामान्य माणसाला मानसशास्त्राची माहिती देण्यासाठी लिहिले गेले. मानसशास्त्राचे वेगवेगळे पैलू यात मांडले आहेत. भाषा रंजक ठेवण्याचा लेखकाने अत्यंत प्रामाणिक प्रयत्न केला आहे. पण सुरुवातीच्या काही प्रकरणानंतर तोचतोचपणा जाणवतो. प्रत्येक प्रकरण एकाच साच्यात घालून तयार केले आहे असे वाटते. मधल्या पानांत तर मानसशास्त्र सोडून मानसशास्त्रज्ञांच्या जीवनाविषयी जास्त पाने खर्च केली आहेत. यामुळे सुरुवातीला आपले लक्ष वेधून घेणारे हे पुस्तक नंतर नंतर कंटाळवाणे होऊ लागते. असे असूनही या पुस्तकात मानसशास्त्राविषयी प्रचंड माहिती दिली आहे. जवळपास या विषयाचा संपूर्ण इतिहास संक्षिप्त स्वरूपात मांडला आहे.

ज्यांना मानसशास्त्राची आवड आहे त्यांच्यासाठी हे पुस्तक एक पर्वणीच. बाकीच्यांना हे कंटाळवाणे वाटण्याची संभावना आहे. वाचायचं ठरवलंच तर हळूहळू वाचा. कारण यात घेण्यासारखे खूप काही आहे.

Maunachi Bhashantare

संदीप खरेंची आणि माझी ओळख जवळ जवळ दहा वर्षांपासून… म्हणजे आम्ही प्रत्यक्ष भेटलो नाही. पण त्यांच्या कवितांची आणि माझी. लेखनातून माणसाची ओळख – पारख सहज शक्य आहे. म्हणूनच म्हटलं की मी त्यांना एवढी वर्षे ओळखतो. “मौनाची भाषांतरे” वाचता वाचता दहा वर्षांपूर्वीचा मी आठवलो. खूप काही बोलायचं होतं. पण शब्दच सापडत नसत. अशात, संदीप खरेंनी माझ्या काही भावनांना नां शब्द दिले. हे एका दशकापूर्वी लिहिलेले पुस्तक आज पुर्ण वाचून काढले.

असे वाटले की मी हे पुस्तक तेव्हाच वाचायला पाहिजे होते. त्या अव्यक्त विचारांना मोकळीक मिळाली असती. विचारांची घुसमट होउन मन वैफल्यग्रस्त झाले नसते. दोन ‘मी’ या कवितेचे गीत स्वरूप त्यावेळी मी रिपीट मोडवर ठेवायचो. दिवस असे की, अवयव, आताशा असे हे, नास्तिक या कविता मनात घर करतात. या घरांची दारं सताड उघडी असतात. गरज फक्त आपणच भेट देण्याची ..

अजूनही काहीवेळा व्यक्त करताना अडखळतो. किंबहुना, मला लंगडा असल्यागत वाटते. अशात कुणीतरी लिहिलेल्या कविता माझ्या कुबड्या बनतात. योग्यवेळी, योग्य ठिकाणी शब्दांची साथ मिळाली व ती भावना व्यक्त झाली की बस्स!!

Artemis

 

Somewhere in near future, say 100 years when most of us who are reading this will be dead, Man makes base on the Moon. The base soon turns into a full fledged city which is named Artemis, named after Greek goddess. Author should have studied mythologies from other cultures. He could have come up with a better name.

The book has Artemis at its center and a character named Jazz. Her actual name is Jasmine. She arrived on Artemis when she was six from Saudi Arabia and have been there for last 20 years. She works as a low-level porter and earns her living by delivering and smuggling goods. That’s when you learn that no world is free from crime. Where there is man, there’s crime.

Trond is a telecom tycoon who shifted to Artemis because of her daughter who is crippled by an car crash on Earth. The low gravity on Moon helps her walk with crutches which would have been impossible on Earth. Trond is typical businessman who is always looking to expand and make profits. He finds an opportunity to make it big on Artemis. He hires Jazz for a job which leads both of them into deep trouble. Do they get out of the trouble? Who helps them and who is after them? You’ll find answers to these questions when you read the book.

When you start reading this,  you won’t even know that Jazz is female. Not until a few pages when author uses the noun. She behaves like a man which she carries till the end. Her tomboy image adds some spice to the story. After 30 odd pages, you’ll start comparing this to The Martian. You will be disappointed. Especially in the climax part when there are more intelligent and experienced person living on Artemis, why everyone looks up to Jazz? It doesn’t make sense. She is witty. She is clever. She is a rebel. These qualities make the reading delightful just until the climax. It doesn’t click. There is something missing in the finale. Let me know if you find that.

Humor is the biggest plus point of the story. It makes you laugh. There is some sarcasm and crude humor too. Something for everyone I say. If you find it difficult to laugh while reading this, then my friend you should make that appointment with your shrink. You need it.

The blend of characters makes a tasty smoothie. You’ll get to taste many flavors. You’ll like every flavor. Even if you don’t like it, you’ll not dislike it. You’ll enjoy the smoothie until it hits the bottom where it wouldn’t be smooth anymore. I just hope that wouldn’t leave a bad taste.

Beg. Borrow. Steal. Read this shit.

P.S. – If you are a devote Muslim or a hardcore feminist, You may want to skip this book. Jazz is a Muslim girl who sleeps around with different guys. She talks freely of her sexuality. She drinks. She doesn’t wear hijab. She leaves alone, away from her family. These things don’t go well with the Muslims I guess. For the feminists, you have a lot to criticize about the way author has presented her. There’s a lot of sex talk, jibes which are awkward. If you fall into the above two categories, you may want to stay clear.